pks do bydgoszczy

Zapowietrzyła się nagle jakby chciała powiedzieć mu coś bardzo, bardzo ważnego. I nastał ten rodzaj męczącego milczenia, którego nie lubiła najmocniej. Taki, jak spotykasz w autobusie trzecioligowego znajomego z podstawówki i milczycie, bo naprawdę nie macie o czym rozmawiać A oni przecież znali się nie od wczoraj. PKS jechał wolno, wlókł się po prostu jakby chciał a nie mógł. Nic w sumie dziwnego, każdy wie, jakie w Polsce drogi. Ach, przynajmniej jest na co ponarzekać.
Spojrzała w lewo, potem w prawo i znowu w lewo wyobrażając sobie, jak rozjeżdża go wielka ciężarówka na szerokiej dwupasmowej jezdni. Ale on trzymał się raczej z dala od ulic i całego ruchu ulicznego. Zwykł wybierać miejsca spokojne i bezpieczne, zazwyczaj te o temperaturze pokojowej. Był z niego domator, domator wyjątkowo stacjonarny. I pomyśleć, że kiedyś jeździł na nartach! Kiedyś to w ogóle było inaczej.
Już, już miała przemówić głosem łagodnym, który cierpliwie ćwiczyła przez ostatnie dwa miesiące. Patrzyła mu prosto w twarz. Znała każdy jej szczegół. I pomyśleć, że kiedyś widziała błysk boży w jego oczach. Teraz tępo gapił się przed siebie.
Jedną ręką zaczął grzebać w przepastnej torbie. Długo i głęboko. W końcu wyciągnął kilka ładnie zawiniętych w biały papier śniadaniowy kanapek. Odwinął jedną, wbił w nią zęby i potem przeżuwał flegmatycznie poruszając żuchwą w lewo ruchem półkulistym.
I pomyśleć, że rano sama mu te kanapki przygotowała.

Wzrok tracił powoli wskutek dziedzicznej choroby, która miała dotyczyć tylko kobiet. Matka oślepła ostatecznie w wieku lat 50, babka 55, a prababka 60. Teraz miał niecałe 40 lat i nie widział już właściwie nic.. A podobno średnia traci wartość poznawczą dopiero przy zbyt dużych odchyleniach. Odchyleń nie zarejestrował, bo był zbyt leniwy.

Poza tym cierpiał na przewlekłe lumbago, katar i wodobrzusze na tle zaburzeń krążenia. Ostatnim jego nabytkiem była słuchoniemota. Nie mówił nic od kiedy tak się zdenerwował, że przygryzł sobie język, a potem zdenerwował się jeszcze bardziej aż uszkodził sobie ośrodek mowy w ośrodkowym układzie nerwowym.

Powinna była zostawić go już, kiedy pojawiło mu się wodobrzusze. Ale zaliczała się do kobiet, które kochają za bardzo. Fascynowała się też losami świętych i w głębi serca liczyła, że kiedyś zostanie beatyfikowana.

Ale od jakiegoś czasu miarowo coś w niej pękało, żeby wreszcie ostatecznie pęknąć – „Nie wiem, czy mnie słyszysz, czy na słuch też ci już padło, ale muszę to powiedzieć, bo dłużej nie wytrzymam: najbardziej bolą mnie twoje nic nie znaczące spojrzenia i pozbawione sensu milczenie”.